De Wijsheid van de Minderheid

Opnieuw naar Palestina. Een goede vriend belt me terwijl ik daar ben, ik app hem dat ik in Palestina ben. Zijn reactie: mooi dat je het Palestina noemt. Het valt me namelijk op dat je de naam van dat land zelden hoort in de media. Alsof het niet bestaat. 

Zo denken veel mensen, zelfs officieel veel landen. Ontkennen van een minderheid. Pijnlijk… en ik wist er ook niet zoveel over voordat ik de kans kreeg om er te werken. Als je er meer over wilt zien en horen kijk dan terug naar de documentaire ‘Natascha’s beloofde land’. Verhalen vanuit allerlei redelijk uiterste perspectieven in Palestina en Israël. 

En zoals ik de vorige keer al schreef is er ook het gewone leven met mensen die hard werken, het beste willen voor hun land en landgenoten. 

Dit keer mocht ik een workshop faciliteren met alle betrokken organisaties in een project met als doel integratie van blinden en slechtziende jeugd in de gemeenschap, op school en in werk. De internationale afdeling van Visio is samen met een lokaal revalidatieziekenhuis de aanjager van dit project. Verder zijn er veel overheidsafdelingen bij betrokken, een speciale school voor blinden en slechtzienden en een universiteit. Het project loopt nu twee jaar en er is al veel bereikt om met name het onderwijs van deze kinderen te verbeteren en zoveel mogelijk in mainstream scholen plaats te laten vinden. 

En natuurlijk gaat niet alles goed, kan er van alles beter. Naast het vieren van de successen ging daar de workshop over. Vooraf had ik al kennis gemaakt met een aantal betrokkenen. Iedereen heeft vanuit zijn/haar eigen perspectief een standpunt ingenomen over hoe het anders zou moeten. En die standpunten lijken aardig vast te staan.

Hoe nu een manier te creëren dat ze meer en open naar elkaar luisteren? Het concept van ‘De wijsheid van de minderheid’ leek me daar een goede optie voor. Ik vond het best spannend om dat te doen omdat ik er pas vorige maand iets over ‘geleerd’ heb in een workshop met collega’s van het Radboud. 

Vanaf het begin van de workshop liepen deelnemers in en uit om hun telefoon op te nemen. Ik werd er onrustig van en zag aan de gezichten van een paar deelnemers dat zij er ook niet blij mee waren. Bedacht me al snel dat het ‘telefoongedrag’ een mooi hulpmiddel kon zijn om het concept uit te leggen. Dat betekende wel dat ik me een uur moest verbijten tot het moment dat het handig was om het aan de orde te stellen. Het bleek inderdaad dat ik niet de enige was die zich stoorde. Na alle opties te hebben geïnventariseerd hoe om te gaan met de telefoon, een paar stemrondes en het aanvullen van het meerderheidsbesluit met minderheids-ideeën hadden we een unaniem besluit. Vanaf dat moment was de ergernis weg, was er minder in en uit geloop en begrip voor elkaar. 

Het mooiste ervan was dat iedereen helemaal enthousiast was over het concept. In de discussies daarna over de verschillende issues uit het project hebben we het steeds weer toegepast. Het kostte tijd, maar aan het einde van de tweede dag lag er voor 11 essentiële issues een besluit dat door alle aanwezigen gedragen werd. 

Bij de evaluatie zei iemand ‘dit kan ik thuis ook toepassen’. Ik durfde het niet te zeggen maar zou het ook kunnen werken in het Israël-Palestina conflict……

Noot: de Wijsheid van de Minderheid hoort bij Deep Democracy, een concept ontwikkeld in Zuid-Afrika

4 thoughts on “De Wijsheid van de Minderheid

  1. Julia

    Dank je Annet,
    voor dit verhaal en de wijze boodschap die je weergeeft, voor thuis en voor de wereld. Voor ons allemaal.
    Lieve groet,
    Julia

  2. Karin

    Ik heb net de eerste aflevering gezien van Natascha’s beloofde land. Dank voor de tip. Heel indrukwekkend en interessant. En dank weer voor jouw blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *