Kleine grote gebaren

Eindelijk weer een keer naar Gambia. Ik zou in november al gegaan zijn, maar op krukken en met een herstellende gebroken heup leek me dat niet handig.

Nu ga ik een leiderschapsprogramma voorbereiden dat al over 2 weken plaats gaat vinden. Dan mag ik dus weer!

Het was zo als altijd een feestje, ook omdat ik logeerde bij de familie Cham, mijn familie Cham. Het weekend was lekker rustig. Kwartetten met de kinderen en bijpraten met Tamsir, Haddy en andere vrienden in de buurt.

En toen was het maandag, aan het werk! Aan het einde van de dag leek die een week geduurd te hebben en had ik in 12 verschillende ‘vehicles’ gezeten. Ik ging op pad met een grote Coop tas met twee gloednieuwe laptops erin voor Buzz Gambia (http://buzzwomen.org). Twee keer overstappen om bij het kantoor te komen en een stukje teruglopen omdat ik te laat uit stap. Abdoulai, de chauffeur kom met de nieuwe Buzz bus me tegemoet. Het kantoor is op de 3deverdieping. In Gambia zijn treden van een trap vaak ongelijk van hoogte, ik struikel bijna. Abdoulai pakt mijn hand. Ik voel me als een klein kind bij papa aan de hand. Zo lief die zorgzaamheid. Een paar dagen later zegt hij, ‘you are the first I met from the Dutch office, you will be always my friend for that’. 

Samen met Fatou, de vrouw die Buzz Gambia leidt, ga ik een Buzz training mee maken. 30 vrouwen zitten onder een boom bij het huis van een man die de vrouwen een warm hart toe draagt. Het is hun tweede trainingsdag. Alle vrouwen hebben hun kosten op een rij gezet om zich bewust te worden waar hun verdiende geld naar toe gaat en om een keuze te maken waar ze het aan willen besteden. Een van de vrouwen vertelt dat ze 40 dalasis (ongeveer 80 eurocent) per dag uitgaf aan ataya. Chinese thee met veel suiker die vooral gedronken wordt als een soort ‘luxe’ vrijetijdsbesteding. Ze heeft besloten daar mee op te houden en het geld te sparen. En zo delen nog een aantal vrouwen hun beslissingen om dingen anders te gaan doen.

Helaas moet ik iets eerder weg voor mijn afspraak bij World Food Program (WFP) een organisatie die valt onder de Verenigde Naties. Boeiende gesprekken met de directeur, adjunct-directeur, Tamsir die daar sinds 3 jaar werkt en één van zijn collega’s. Het is een soort estafette gesprek waar steeds iemand bij weg gaat en een ander komt. En het levert precies op wat ik wilde: deelnemers voor het programma over 2 weken, planning voor de rest van de week om het dorp te bezoeken waar we het programma gaan doen en ontmoetingen met alle deelnemers en de logistieke mevrouw. Met een voldaan gevoel vertrek ik daar en trakteer mezelf op een lunch bij een typisch toeristisch terras. Als ik bij vertrek vraag hoe ik het gemakkelijkste een bus kan vinden terug, biedt de vrouw die net mijn lunch heeft gemaakt aan om mij mee te nemen. Zij moet toch dezelfde kant op. Als ik vertel dat ik een verjaardagstaart wil kopen, weet zij wel waar dat kan. En zo ben ik ineens op pad met een hardwerkende moeder van een 2-jarige, vol energie en hartelijkheid. Ze gaat mee naar de bakker en is mijn maatje van de ene bus naar de andere. We komen in de spits te terecht. Dat betekent dat het zo druk is dat we ons zo ongeveer in de bus moeten vechten, met een mooi opgespoten verjaardagstaart in de grote Coop tas die ik toch bij me had voor die laptops…. En zoals ik al schreef kom ik na 12 verschillende vehicles waaronder een ware tuktuk, thuis. Met een prachtige taart die nog helemaal intact is, voor Sainabou die 18 is geworden die dag.

In de loop van de week zijn er meer van die momenten waarin mensen kleine dingen voor mij doen die getuigen van warmte, verbinding, hartelijkheid, liefde. 

Als ik in een onbekende straat ben waar ik de bus routes niet ken vraag ik hulp aan een man die ook staat te wachten. We nemen dezelfde ‘shared taxi’ en hebben een gesprekje. Hij blijkt uit Nigeria te komen en geeft mij zijn kaartje. Ik besluit de mijne niet te geven vanwege allerlei scenario’s in mijn hoofd wat hij met mijn nummer of email adres zou kunnen doen. Het deert hem niet. Sterker nog hij betaalt mijn ritje met de taxi. 

De compound van Tamsir ligt ongeveer een kilometer van de weg af waar de bus stopt. Op weer een andere dag kom ik Mustapha, de 2de zoon van Tamsir, tegen net als ik de bus uitstap. Hij is onderweg naar een sollicitatiegesprek voor een stage. We praten even. Door de wind zijn mijn haren op mijn mond geplakt. Hij veegt ze voor mij uit mijn gezicht.

Het lijkt of ik de hele week in de bus heb gezeten als ik dit schrijf. Dat is overdreven en het waren inderdaad best wat uurtjes. Op donderdag na de gesprekken met alle deelnemers van WFP besluit in een stukje te lopen. Goed voor mijn heup en ontspanning. Ineens hoor ik mijn naam roepen, collega’s van Tamsir die me een lift aanbieden. Ik heb ze twee keer in de gang ontmoet en dan hoor ik erbij voor hen.

Twee bussen verder kan ik voorin zitten, een stuk comfortabeler dan op een achterbank. Ik zit naast een wat oudere man. We komen in gesprek met elkaar over de hulpvaardigheid van Gambianen. Hij vindt dat het veel minder is dan vroeger. Ik vind het nog steeds heel veel. Hij handelt in goud. Okay, kan ook… Hij laat foto’s zien van gouddelving in een land ten zuiden van Gambia. Als de ‘apprentice’ vraagt om ‘pass’ oftewel als er betaalt moet worden, betaalt hij voor mij. Hij houdt de traditie in ere.

Op zaterdagochtend, op de dag van mijn vertrek, ga ik samen met Haddy en Isatou, de twee vrouwen van Tamsir, naar de markt. Dit keer is Ansumana de jarige, hij is de 3de zoon van Tamsir en wordt 20. De trend is gezet dus op naar de bakker voor een verjaardagstaart. Met zijn drieën lopen we naar de weg om de bus te nemen. Dat hebben we geloof ik nog nooit eerder gedaan. Ergens halverwege pakt Isatou mijn hand en dan lopen we ineens als 3 meisjes, hand in hand met de armen te slingeren. En de Coop tas bewijst weer zijn diensten.

9 thoughts on “Kleine grote gebaren

  1. Bernadette van den Berg

    Goed bezig Annet! Wat een hartelijke en warme onbevangen mensen zijn het toch. Wil zelf ook weer eens terug.

    Keep up the goodxword!

  2. Evelien

    Wat leuk om te lezen Annet! En fijn dat het zo goed met je gaat en het lopen weer heel soepel gaat.
    Hartelijke groet, Evelien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *