Puur!

Voor de 3de keer naar Palestina. Met een grote kans dat ik de eerste 6 dagen niet meer zie dan het hotel en de ruimte waar we de training gaan geven. De training gaat over het geven van trainingen. En ‘we’ is iemand die opgeleid en expert is in training geven en ik. De groep waar we dat mee gaan doen zijn 16 vrouwen en mannen, onderwijzers, supervisors en revalidatie medewerkers die werken met blinde en slechtziende kinderen op vooral reguliere scholen, oftewel inclusief onderwijs.

Hier wat momenten uit en om de training.

Ik heb de deelnemers al eerder ontmoet. Tijdens een intervisie training en een intake interview voor deze training. Ze zijn allemaal trots om lid te zijn van het ‘National Core Team’ van het JUSUR programma; Zij gaan de expertise over het werken met blinden en slechtziende kinderen doorgeven aan hun collega’s. Na twee dagen training komen we erachter dat nog niet voor iedereen duidelijk is dat dit hun rol wordt. Als ik dit typ, klinkt het wel heel erg gek dat we er twee dagen over deden om daarachter te komen. Dat heeft alles te maken met taal en cultuur. Een groot deel van deelnemers spreekt geen of slecht Engels en dus is er de hele dag een vertaalster bij. Deze vertaalster vertaalt ieder woord letterlijk, een soort google translate, van Arabisch naar Engels. En dan gaat er het een en ander verloren. Gelukkig waren er wat actieve, wel goed Engelssprekende deelnemers die ons er op wezen. Op dag 3 hebben we twee stappen achteruitgezet, om er vervolgens weer 5 vooruit te kunnen zetten (blijkt later).

In de loop van die eerste dagen kom ik er steeds meer achter dat ik niet de trainer pur sang ben die voor deze training nodig lijkt. Gelukkig is mijn collega dat wel. En ook zij heeft wat (Nederlandse) werkwijzen los te laten om aan te sluiten bij de behoefte van de groep. We hebben daar onderzoekende en inzicht gevende gesprekken met elkaar over. En komen erachter dat we allebei een soort van patroon hebben van vergelijken met de ander, zij met de gedachte: ‘o jee zij doet het veel beter dan ik’, en ik met de gedachte: ‘ik doe het niet goed genoeg’. Twee zwepen die niet echt behulpzaam zijn. Fijn dat we het er over konden hebben en tot de conclusie kwamen dat we elkaar prachtig aanvullen. Degelijke ondergrond voor de inhoud: hoe kan een training effectief zijn, gecombineerd met het proces van reflecteren op wat er op persoonlijk vlak in de weg staat of juist handig is. Aan het eind van de week wisselden we zowaar regelmatig van rol. Mooie leercurve voor ons zelf! 

De deelnemers hebben allemaal iets wat op de achtergrond speelt wat ze voor deze week achter zich willen laten. Ze delen dat op de eerste dag. Het gaat over een zoon die net een zware operatie heeft gehad, een dochter die haar thesis voor haar promotie moet verdedigen in Spanje, een baby die nog borstvoeding nodig heeft, stress omdat in het onderwijs iedereen maar 60% van hun salaris krijgt vanwege de economische crisis, wachten op de goedkeuring van een visum om naar Europa te reizen, een masteropleiding beginnen tijdens deze training, niet bij de voorstelling kunnen zijn waar de rest van de familie een rol in speelt. Voor mij speelt dat Sosseh midden in deze week weer komt logeren en nu zonder mij de weg naar en van huis moet vinden. 

Op de laatste dag beginnen we weer met deze vraag, en dan net iets anders: wat wil je hier achter laten, waar wil je mee stoppen? Prachtig hoe iedereen dan zichzelf laat zien: ‘stoppen met mezelf afkeuren’, ‘onzekerheid loslaten’, ‘geen zorgen meer maken over morgen’, ‘perfect willen zijn laten’, ‘stoppen met negatieve gedachten’, ‘ophouden met oordelen, vooral over mezelf’. Eén vrouw zegt ‘ik zou wel willen stoppen met zorgen maken over mijn kinderen, dat gaat me niet lukken dus dat ga ik hier ook niet zeggen’.

Iedereen heeft het op een briefje gezet, na het uitspreken worden die briefjes met veel energie en vertrouwen doorgescheurd en in de prullenbak gegooid. Dat die dingen ook maar daar blijven!

In de dagen tussen die twee vragen in is iedereen hard aan het werk. Dat is ook voelbaar voor de mensen van het ministerie van onderwijs. Ook die mensen heb ik al eerder ontmoet. Toen, in november en januari, was er veel weerstand op het project. Nu is de energie heel anders. Ze komen iedere dag een keer kijken, zijn blij met wat ze zien, maken veel contact met de deelnemers en doen op de laatste dag spontaan en enthousiast mee aan de laatste energizer. Eén van hen wilde ook wel een energizer in brengen. Het maakte mij extra blij, het vergroot de duurzaamheid van het project. Het ministerie is tenslotte de drijvende kracht achter inclusief onderwijs. Dan helpt het als ze zelf zien en voelen dat het kan en dat ze daar goede mensen voor in huis hebben. 

En er zijn er nog veel van die mooie grote kleine momenten. Hier een paar daarvan:

Lobna die haar hoofddoek af doet als ik even bij haar in de hotelkamer ben. Ze lijkt ineens zoveel jonger!

Abeer die enorme verliefdheid uitstraalt als ze over haar man, waar ze al 17 jaar mee is, praat en vol trots zijn foto laat zien.

De receptionist die iedere dag voor ons de vertaling checkt van aangepaste documenten, gewoon uit aardigheid.

Het bezoek aan een museum van een beroemde Palestijnse dichter, hoe mooi tekst en beeld samen kunst zijn.

Yasser die ineens weg is (zijn visum was er en vertrok direct) zonder gedag te zeggen en dan toch nog even belt om dat alsnog te doen.

Een lesje over Palestina… niet de Westbank en Gaza zijn Palestina maar het hele gebied dat wij Israël noemen is Palestina!

En niet te vergeten iedere dag beginnen op de loopband in de gym van het hotel, samen met mijn collega. Mijn fysio oefeningen doen en fit de dag beginnen.

Na de training heb ik nog een dag in Bethlehem. Eindelijk zie ik dé plaats waar Jezus is geboren en het veld waar de herders ‘lagen’. Ik had gehoopt op iets sereens, met eenvoud en puurheid. Het waren een soort attracties, voetje voor voetje schuifelend door een kerk naar de precieze plek van geboorte, samen met door vele bussen aangevoerde toeristen. Hoe dan ook, het kan van mijn ‘lijstje’.

Gelukkig hebben de vrouwen en mannen in de training al heel veel puurheid gedeeld. En sereniteit kan ik gewoon bij mezelf zoeken en vinden. Innerlijke vrede, wat er ook maar buiten mij gebeurt, dat is en blijft mijn levensdoel.

4 thoughts on “Puur!

  1. Hans

    Wat is de groep gezegend met jou als “trainer” want wat je doet komt uit het hart, rest is ook belangrijk maar komt echt op plek 2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *