Angst of Vertrouwen

Mijn Better Future collega Michel vraagt of ik mee ga op zijn fietstocht door Afrika. Voor hem is het de overgang naar zijn nieuwe bedrijf Betterpreneurs. Eerst denk ik “ik ben geen fietser en ik heb al helemaal geen goede fiets daarvoor”. Dan houdt mijn lieve partner Carel me voor dat het een uniek avontuur is waar ik zomaar in kan stappen. Avontuur, ja daar ga ik voor! En dus ga ik aan de slag, koop een ware all terrain bike met bagagedragers, ga fors aan het fietsen in plaats van wandelen, leen spullen van allerlei mensen, en heb veel voorpret. 

En dan is het zo ver. Het Oxfam programma in Oeganda de week voor de fietstocht is klaar en ik stap over richting Kenia, op weg naar Michel, Erwin en Berber, 2 andere avonturiers die al van Kampala naar Kisumu zijn  mee gefietst. En die overstap is het deel van het avontuur waar ik vooraf het meest tegenop heb gezien. Hoe kom ik bij hen, hoe gaat dat met de fiets vervoeren, waar zijn zij als ik naar ze toe ga?? Allerlei vragen die voor de reis steeds door mijn hoofd hebben gespeeld. Emmanuel van Oxfam Oeganda stelt me al snel gerust. “Dat komt goed, er zijn bussen naar Kisumu die kan ik voor je reserveren en die nemen je fiets ook mee.” Ik moet een uur voor vertrek bij het busstation zijn. Het lijkt dat we die dag ruim de tijd hebben. Maar dan zijn er files, een ontmoeting die langer duurt dan verwacht en nog meer files. Ik word zenuwachtig, mijn hart klopt sneller en ik word heel stil. De tijd loopt door. 30 meter voor het busstation staan we helemaal vast. De zenuwen lopen op. Als ze de fiets gaan inladen past hij net niet in de bagageruimte. De zenuwen gieren nu door mijn hele lijf. 

Dan komt iemand op een slim idee, andersom past de fiets wel. Ik sta inmiddels te trillen op mijn benen. Gelukkig kan ik nog even met Carel bellen om te ontladen. En dan komt er rust en gaat alles lopen. Er is een vriendelijke meneer waar ik geld bij kan wisselen zodat ik dat niet bij de grens hoef te doen, er blijkt nog wat te eten te koop te zijn op het station en ik zit naast een vrolijke vrouw die ook in Kisumu gaat uitstappen en die weet hoe het bij de grens van Oeganda en Kenia werkt. En ook in Kisumu zijn er aardige mensen. Een vrouw die een taxi voor mij belt en een taxichauffeur die volhoudt bij het hotel als de nachtwaker ons niet binnen wil laten. Om 4 uur ’s nachts lig ik in bed. In hetzelfde hotel als Michel, Erwin en Berber. Op tijd om de volgende dag met hen verder te fietsen. Het is allemaal goed gekomen.

Als ik de volgende dag een half uur gefietst heb bedenk ik me ‘ik doe het’ en als het bij één dag blijft heb ik het gewoon gedaan; fietsen in Afrika! Voor dit gevoel heb ik me al die maanden beziggehouden met die fiets waar ik inmiddels goede maatjes mee ben geworden. 

Zodra we buiten de stad zijn komen we op een weg met kleine stukjes asfalt, rode aarde met veel kuilen en grote vrachtwagens vol met net geoogste sugar cane. Ik rijd achteraan. De anderen zijn steeds zo’n 500 meter voor me. Ik voel dat ik ze niet bij kan houden. En weet dat ik daar vooral ook niet mijn best voor moet gaan doen. Even maak ik me er zorgen over. Had ik nog meer moeten trainen? Al snel kan ik genieten van mijn eigen tempo, van de momenten dat zij op mij wachten en van alle hartelijke mensen die ons toeroepen en aanmoedigen. Mijn fiets draagt me en brengt me steeds waar ik wil zijn. In het midden van het niets is er ineens een ‘friettentje’, precies op het moment dat het lunchtijd is. En aan het einde van de middag komen we in een dorp waar ze ons vertellen dat 5 km verderop een fijn hotel is. Ik voel dat er voor ons gezorgd wordt.

De volgende dag vertrekken we vroeg. We rijden over een mooie asfaltweg met een ‘vluchtstrook’ erlangs waar genoeg ruimte is voor ons en we geen last hebben van een enkele auto of vrachtwagen die ons in haalt. Hoe het kwam weet ik niet maar ineens rijd ik voorop. Er komt een boom met schaduw in zicht, een mooie plek om even te rusten. Ik kijk achterom waar de rest blijft en dan…., dan rol ik zomaar de weg af, de berm in die een meter omlaag gaat, gelukkig precies op een plek met alleen gras. Waarschijnlijk heb ik bij het om kijken mijn stuur naar links getrokken en viel ik dus. Er is direct een meneer in de buurt die de fiets van mij af plukt en ook mij ‘opraapt’. De anderen waren vlakbij en zagen het gebeuren. Ik weet meteen dat er niets aan de hand is. Mijn heup is nog heel, de plaat die er nu ruim in jaar in zit heeft me beschermd. Alleen wat blauwe plekken. En er is schrik. Spanning die loskomt, angst om nog een keer mijn heup te breken. Als we verder fietsen komen de tranen. Ik voel dat die angst van diep uit mijn lijf wil stromen. Ik huil met een soort oer geluiden. Ik moedig mezelf aan die vooral volop te laten komen. Ik sta het toe. Ik kies er voor het niet tegen te houden en het ook niet vast te houden. Als we een uur later na een beklimming van een eerste steile berg weer bij elkaar zijn ben ik helemaal rustig. Alle spanning is weg. Ik voel me vrolijk en gelukkig daar op die top. Ik wist dat er vrede zat onder die uitbarsting en nu voel ik die ook. En ook deze dag komen we weer precies op tijd de dingen tegen die we nodig hebben: eten, een dak boven ons hoofd om te slapen en hartelijke mensen die ons welkom heten in hun prachtige land.

Die tweede dag en ook de volgende dag is het vooral stijgen. We steken de Great Rift Valley over, een diepe spleet in de aardkorst van Mozambique tot aan Syrië. Na stijgen komt ook dalen. Vanaf het hoogste punt in Mau Narok op 2690 meter, gaat het snel en lang naar beneden. Het begin gaat over een asfalt weg. Het gaat zo hard dat ik af en toe rem. De anderen stuiven mij voorbij en hebben de grootste lol om zo hard mogelijk te gaan. Ik voel wat anders. Ik vind het spannend, voel de angst door mijn lijf gaan. En het lukt me te ontspannen, steeds minder te remmen, te volharden zoals mijn vader altijd zei. Ik merk steeds weer en meer dat het me helpt heel bewust te voelen wat er in mijn lichaam gebeurt. Ernaar te luisteren, het te verwelkomen en te kiezen hoe er mee om te gaan. 

Op een weg met losliggende steentjes zie ik ineens dat Michel langzamer naar beneden gaat dan ik. Het moet niet gekker worden. En bedenk me dat dat vast een reden heeft. Losliggende steentjes…oké, ik ga ook wat langzamer…

En zo krijg ik steeds meer plezier in het afdalen. Sjees ik ook met een vreugdekreet naar beneden en hang ik zelfs af en toe naar voren om nog sneller te gaan. Als we op een vlakte komen zijn we ineens tussen de zebra’s en giraffen. We komen uit bij het Elementaita meer. We logeren in een eco-kamp en hebben zicht op horden flamingo’s en pelikanen. Wat een enorme cadeaus komen er op ons pad. 

En dan is de laatste fietsdag aangebroken. We fietsen naar een volgend meer, in de buurt van Naivasha. We komen terecht bij Fishersman’s camp op advies van een onbekende die we ontmoeten bij een koffietentje onderweg. Als we het terrein op rijden herken ik het. Hier ben ik 5 jaar geleden geweest met Evalyn, een bijzondere vrouw die veel voor mij heeft betekend toen ik 5 jaar geleden in Nairobi woonde. Zij is helaas overleden. Zo fijn om hier terug te zijn. Het voelt als een eerbetoon aan haar. Ik weet het steeds zekerder, het universum helpt ons. Ik hoef alleen maar in het nu te zijn en te vertrouwen, dan komt het goed, dan is het goed. 

Dank jullie wel Michel, Erwin en Berber voor alle steun, alle keren wachten, technische en morele hulp, jullie humor en zorg. Voor jullie vertrouwen.

7 thoughts on “Angst of Vertrouwen

  1. Susan

    Wat een mooi verhaal. Ik kende al allerlei losse stukken en het is mooi het geheel nu te lezen. Je laat een mooi voorbeeld zien voor velen en ook voor mij

  2. Karin

    Prachtig Annet! Was fijn om dagelijks met je mee te kunnen genieten door je Polarsteps-verslagen.
    Vertrouwen en overgave… het waren ook mijn thema’s op de fietstocht in Ghana. Niet altijd makkelijk, maar zo mooi als je ervaart dat je je kunt laten leiden als je helemaal aanwezig bent in het nu.

  3. Betsie

    Wat heerlijk om te lezen! Ook al heb ik je natuurlijk ook dagelijks via Polarsteps gevolgd. Het lezen past helemaal in mijn moment van nu.. pauze in een shamanic seminar. Dankjewel!

  4. Michel Barth

    Je bent een held Annet. Na vallen zo mooi weer opstaan! Mooi beschreven. Dank dat je er (helemaal) bij was. Het was heel mooi!

  5. hans

    wat een mooi en inspirerend verhaal! En toen je begon over Kisumu was ik gelijk weer terug in de sloppenwijk aldaar in 2007 waar ik een aantal maanden vrijwilligerswerk mocht doen. En weet dus ook dat de wegen daar niet altijd lekker fietsbaar zijn 🙂
    Wat een mooie ervaring en wijsheid neem jij weer mee! En luisteren naar je lichaam kun jij inmiddels als geen ander

  6. saskia

    Ja, je bent een held. Telkens weer de uitdaging met jezelf aangaan. Gewoon doen. Jee, wat ben je een stalend voorbeeld voor mij!
    x Sas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *