Stoppen bij Radboudumc
Ineens is 2025 bijna voorbij. Op mijn telefoon komt een ‘filmpje’ langs van de foto’s van afgelopen jaar. Er komen momenten voorbij waarvan ik dacht dat ze al veel langer geleden waren en ook beelden die niet meer op mijn netvlies stonden. Tijd is iets raars, herinneringen vervormen.
Vorig jaar besloot ik om mijn werk bij het Radboudumc te gaan stoppen. Ergens in de afgelopen maanden besefte ik me dat de dingen die ik daar nog doe steeds de laatste keer zijn. De laatste nieuwe groepen, de laatste keer intakegesprekken, de laatste keer erbij zijn dat een groep mensen die elkaar niet kent binnen een dag een hechte band krijgen, de laatste keer dat ik iets ga maken voor een deelnemer die vader of moeder wordt, de laatste keer een wandel-coaching door het park, de laatste keer….
En het klopt. Mijn beslissing om het werk met groepen achter me te laten en me te gaan focussen op mijn werk als nalatenschapscoach. Werk waar ik iedere keer weer blij van wordt, bevoorrecht dat ik zo dicht bij mensen mag komen, ze kan bijstaan bij het maken van keuzes over hun nalatenschap, de last kan verlichten van het afhandelen van een erfenis. Vertrouwen en verbinding die ontstaan, soms in één gesprek, soms in een doorlopend traject van maanden.
Bijzondere ontmoetingen
Ik mag op plekken komen waar ik niet eerder was.
Bij de rechtbank omdat iemand mij gevraagd heeft haar bewindvoerder te worden. Samen op pad naar Zutphen en voor ons gevoel de wind van voren krijgen van een rechter. Het leert mij hoe anders puur juridisch werk is dan het coachende werk wat ik zoveel deed en doe.
Bij een bijna met pensioengaande chauffeur van een vuilniswagen, die na het overlijden van zijn beide ouders in het ouderlijk huis mag blijven wonen, ervoor kiest alles te laten zoals het is zodat zijn ouders nog dichtbij voelen. De porseleinen poppen van zijn moeder, de miniatuur vrachtwagen verzameling van zijn vader. Die zonder contact met andere mensen zijn leven lijdt, zijn rekeningen op tijd betaalt, iedere dag ergens anders eet van een vitamine-arm menu, trots is op zijn auto en zijn autonomie.
Bij een vader en dochter die zeer verschillend in het leven staan. Hij met lak aan regels, bijna met pensioen, geen zin om zaken te regelen. Zij zoekend naar zekerheid en controle, bijna klaar als eerste generatie student aan de universiteit, met de wens zaken goed en helder te regelen. Samen een goede band die zorgt voor wederzijds begrip en een keuze die haar rust geeft.
En zo groeit mijn klantenkring, mijn ervaring en mijn kennis. Als ik de balans opmaak van dit jaar gaat mijn totale bestand met betalende klanten richting de 100. Het fijnste is dat het bijna vanzelf gaat, op een enkele advertentie in een paar wijkkrantjes na. En dat past precies bij mijn voornemen toen ik aan dit werk begon: het laten gebeuren
Een nieuwe dag, een nieuw jaar
In de week naar het nieuwe jaar toe ben ik iedere dag buiten om de zonsopgang te zien. Blauwe hemel, rode bol die achter de bomen op komt. Op een van die dagen zijn de strepen van de vliegtuigen zichtbaar. De lucht is er vol van. En als de opkomende zon erdoorheen schijnt wordt het een kunstwerk aan de horizon. Dat doet me realiseren dat het licht er altijd is. Of er nu een wirwar van strepen in de lucht hangt of dat er een dik grijs wolkendek is, de zon schijnt er achter. Een besef dat ik het nieuwe jaar mee in wil nemen.
De komende maanden ga ik volop genieten van de laatste trainingsdagen en coaching gesprekken bij het Radboudumc, samen met mijn lieve collega’s daar. Ik en mijn agenda staan op voor mooie nieuwe contacten met mensen die iets met nalaten of erven willen. Met mijn partner blijf ik genieten van onze momenten samen. Zon, licht en liefde zijn er. Wat er ook maar gebeurt ik kies ervoor om dat te blijven zien.